Zaterdag 14 september was het Molenmarkt. Velen van jullie weten dat, want velen zijn even langs geweest bij mijn Scylla-kraampje.

Toen wij in het bestuur besloten om Scylla toch wel graag te presenteren in een kraampje op deze markt, bleek dat degenen die dit soort dingen, binnen Scylla, met elan organiseren, hier nu geen gelegenheid voor hadden. En mij leek het wel leuk! Dus zodoende had ik vorige week een doos met promotiemateriaal gehaald bij Susan en ik had zelf nog voor wat fleurige Afrikaanse doeken gezorgd. Dus om 9.45 uur op de fiets. Dat alleen al was een heel avontuur. Onder de veel te slappe, uitgerekte snelbinders, de te grote doos gebonden en met één hand een opklapstoeltje vastgeklemd, slingerde ik behoedzaam richting markt. Drie keer ging het mis en lag het hele zaakje op de grond. Maar uiteindelijk heb ik gehaald. De sportverenigingen waren gelokt met het idee dat de Wageningse sport zich en masse zou presenteren. Maar helaas waren er maar 5 sportverenigingen en waren onze kraampjes toch wat in een uithoek geduwd. De eerste woorden die mijn buren spraken (schermen) was dat dit nu zeker het laatste jaar zou zijn. En ook de Kantjils, aan mijn overkant, zeiden iets soortgelijks. Ga dan maar eens enthousiast beginnen aan het opbouwen van je stalletje! Maar dat is dan weer wél leuk. En hierboven zien jullie het resultaat! En al opbouwende kwam de organisatie langs om koffie te brengen. Het zonnetje scheen! Dus ik had er wel pret in.

In de ochtend kwam Maurice langs om mij bij te staan. In de middag kwamen Andries en Jan Snel ook steun verlenen. Jan Jonker had zich overigens ook aangeboden om te helpen, maar was door privé op het laatst verhinderd. Geen probleem verder, want eigenlijk was elke steun al overbodig. Het bleef toch wel rustig in ons sporthoekje. Maar de aanwezigheid van de helpers maakte het verblijf wel heel veel gezelliger. En zo kwamen er toch ook heel wat leden langslopen voor een gezellig, ondersteunend praatje.  En deze hulp gaf mij de mogelijkheid om ook even over de markt te lopen en een heus portie “oma’s poffertjes” te kunnen eten.

Andries ontpopte zich als een echte “promotor”. Langslopende passanten werden erbij gehaald. Hij begon dan een niet dwingend, gezellig praatje. Dat moet je dus kunnen! En hij kan dat!

Na afloop nog een lekker biertje op het terras met Jan en Marleen. Topdag!

En dan als slagroom op de taart. De volgende dag een mailtje van Susan dat een jeugdlid zich inmiddels heeft aangemeld.

En ik weet nu alles van schermen en schaatsen, mijn directe buren. Maar volleybal is toch echt leuker! Geloof mij maar!

Hans Konig