Al enige tijd schrijf ik met grote regelmaat twee kleine bijdragen voor in de weekbrief. Eén ervan heet “de lieveling van de week”. Deze rubriek is om iemand te eren die iets positiefs voor Scylla heeft gedaan, waarvan ik het belangrijk vind dat andere leden deze positieve bijdrage ook opvalt. Dus dat de goede daad niet ongezien voorbijgaat. Want iemand doet iets voor de onze club waarbij wij dan met zijn allen de vruchten van plukken.

En wat gebeurde er nu ineens? Werd mijn bijdrage vervangen door een “Lieveling van de week” die ik niet had geschreven. Mijn rubriek was gekaapt door mijn teamgenoten en nu werd ik zelf daarin als de “lieveling van de week” gepresenteerd. Ik beschouw deze daad maar als een soort van burgerlijke ongehoorzaamheid, jegens de geestelijk vader van deze rubriek, zijnde MOI!

Nu, ruim een week later, ben ik van de eerste schrik bekomen. Nu ben ik toe aan een diepgaande analyse.

Allereerst was ik het met de eerste zin volledig eens. “Deze benoeming had van mij niet gehoeven!” Inderdaad geef ik een dergelijk compliment liever aan iemand anders. Dat hoort bij mijn functie als voorzitter. Zien wat er gebeurt en laten weten dat ik zie wat er gebeurt en zeker als het iets positiefs is. En dan hoort bij mijn taak om proberen een positieve flow vast te houden. Hetgeen overigens helemaal niet moeilijk is bij Scylla, al ontgaan mij zeker weten ook dingen.

Toen las ik verder. Een positief verhaaltje lezen over jezelf. Dat is toch een beetje apart. Dat voelt wat ongemakkelijk aan. Dus dat zullen vele andere, die reeds een keer benoemd waren, misschien ook wel zo beleefd hebben. Maar aan de andere kant moet ik eerlijk erkennen dat ik er ook een beetje door gestreeld was. Prachtige complimenteuze woorden. Bijna kunst en zeker overdreven. Maar toch voelde ik mij er wel een beetje blij van worden. Sterker nog het geeft zelfs wel energie. En dat is ook gelijk het beoogde effect van deze rubriek!

De “lieveling van de week” werd afgesloten op een wijze zoals ik ook vaak afsluit. Ik denk dan na met wie de benoemde “lieveling” de in het oog springende goede daad heeft kunnen verrichtten. Vaak is het namelijk teamwerk.

De schrijver die mijn rubriek had gekaapt verwachtte dat ik de benoeming wel zou opdragen aan alle leden van Scylla! En dat doe ik bij deze! Ik draag mijn eervolle benoeming van “Lieveling van de week (week 36)” op aan alle Scyllianen! Wat hebben wij een topclub! En wat zijn er ongelooflijk veel leden onder ons die hun steentje bijdragen om Scylla steeds weer te dienen. Jullie leden zijn “de kracht van Scylla!” Onze prachtclub!!

En nu nooit meer MIJN rubriek kapen!

Hans Konig