Afgelopen week kwam het schokkende bericht binnen dat Ron Janssen op 27 mei is overleden. Ron is de zoon van Scylla-lid Stephen Janssen. Vrijwel iedereen binnen Scylla kent Stephen. Eerst als speler en nu alweer vele jaren als trainer van zijn oude team H4. In de dagen die volgden, werd mij duidelijk hoe breed er binnen onze club met Stephen, Miranda, Susan, Jesse, opa’s en oma wordt meegeleefd.

Donderdag 4 juni was er gelegenheid tot condoleren. Dit was georganiseerd bij voetbalvereniging ONA ’53, waar Ron in het eerste speelde. Hij speelde al in het eerste van ONA vanaf zijn zestiende jaar. Dan ben je wel een talent! Dus is het wel jammer dat Ron niet het voorbeeld van zijn vader volgde en ging volleyballen. Dan was hij vast speler van H1 geworden. Maar eerlijk is eerlijk; voetbal is ook machtig leuk.

Ondanks dat Corona momenteel ons leven beheerst, was deze plechtigheid zeer imponerend, groots en waardig georganiseerd. Je kon voelen dat zijn ONA hem zeer waardeerde.

Er waren heel veel mensen aanwezig, die keurig hun beurt afwachtte in lange rijen met 1,5 meter afstand. En als je dan in zo’n rij staat te wachten, kijk je om je heen. Dat is dan de afleiding.

En wat zag ik veel Scyllaianen!!!!

Ik heb dit soort trieste gebeurtenissen in mijn periode als voorzitter van Scylla nu al een paar keer meegemaakt. Verdriet went nooit! Maar tijdens zulke gebeurtenissen ben ik trots dat ik bij Scylla hoor. Wat kun je op zulke verdrietige momenten “de kracht van Scylla” goed voelen en zien. Scylla voelt dan als een hele warme deken.

Lieve Stephen, Miranda, Susan, Jesse, opa’s en oma, “Heel veel sterkte met het verwerken van dit verlies” en ik hoop zo dat de steun van jullie vele Scylla-vrienden jullie daar een beetje bij zal helpen.

Hans Konig